Województwo mazowieckie

Zielononóżki powracają do łask
ikonka - drukuj drukuj
  • ikonka 8 czerwiec-8 lipiec 2015
ilustracja

Zielononóżka kuropatwiana jest wywodzącą się z końca XIX stulecia polską rasą kur, o charakterystycznych zielonych skokach. Po odzyskaniu niepodległości rasa stała się polskim znakiem firmowym. Do lat 60 XX wieku zielononóżki można było spotkać w całej Polsce. W latach 70, kiedy zaczęto zakładać wielkie fermy produkcyjne, okazało się, że zielononóżki nie chcą się w klatkach rozmnażać.

Obecnie zielononóżki występują w stadach zachowawczych. Zaliczane są do ras ogólnoużytkowych, idealnie pasuje też do gospodarstw agroturystycznych, ekologicznych, a także do małej przydomowej hodowli.

Zielononóżki są bardzo samodzielne w poszukiwaniu pożywienia i obdarzone silnym instynktem macierzyńskim. Pisklęta po wykluciu przypominają małe kuropatwy, są brązowe w delikatne beżowe paski. Ubarwienie kogutów różni się od skromnego ubarwienia kur. Koguty mają czarne, o zielonym, metalicznym połysku uda. Głowa i szyja pokryte są piórami o barwie jaskrawopomarańczowej, skrzydła rudoczerwone, a barki i grzbiet odznaczają się barwą szkarłatną. Kura odznacza się tylko złotą szyją i brązowym ogonem. Kogut ma charakterystyczną popielato-zielono-żółtą barwę skoków, a kura jasno-zielono-żółtą. Ubarwienie to wynika z tego, że kury posiadają w naskórku żółty ksantofil, a w skórze czarną melaninę. Obecność tych składników sprawia wrażenie optyczne, sugerujące zielone zabarwienie nóg.

Przestrzeń i zieleń

Ptaki odznaczają się żywym temperamentem i dużą zdolnością żerowania, dlatego należy je utrzymywać na dużych pastwiskach, w sadach owocowych, na łąkach. Kury potrafią oddalić się nawet o 1 km od kurnika, do którego wracają na noc. Nie nadają się do chowu wielko stadowego, ponieważ w ilości większych niż 50 sztuk oraz w chowie bezwybiegowym, lub trzymane na mało zielonych wybiegach, przejawiają zdolności do kanibalizmu, pterofagii (choroba objawiająca się wydziobywaniem piór), albo też samoistnie wypadają im pióra, szczególnie z ogona. Rasa nadaje się tylko do chowu w małych stadach gospodarskich, do własnego użytku.

Zdrowe jaja

Dojrzałość płciową kury osiągają w wieku sześciu miesięcy. Rocznie potrafią znieść 140-180 jaj, a każde z nich jest prawdziwym skarbem. Jest źródłem wartości odżywczych, aminokwasów, kwasów tłuszczowych, witamin i związków mineralnych. Zaledwie dwa jajka pokrywają dzienne zapotrzebowanie na witaminę B₁₂, dostarczają też duże dawki witaminy E i sporej ilości witaminy A. Są nie tylko smaczne, ale mają też o 30% mniejszą zawartość cholesterolu niż jaja innych kur. W jajkach zielononóżek jest też lecytyna, która zapobiega starzeniu się komórek. Dla smakoszy i osób zagrożonych miażdżycą, są to bardzo dobre informacje.

Jaki kurnik?

Hodowcy muszą zapewnić zielononóżkom odpowiednie, sprzyjające warunki mikroklimatyczne. Kurnik powinien mieć około dwóch metrów kwadratowych powierzchni (dla dziesięciu kur) i powinien być na tyle wysoki, aby można było do niego swobodnie wejść. Musi też być dobrze oświetlony (najlepiej światłem dziennym). W ścianach konieczne są otwory umożliwiające wentylację i chociaż jedno okno. Wnętrze powinniśmy dwa razy w roku zdezynfekować i wybielić wapnem. Jako ściółkę możemy zastosować słomę, wióry drzewne lub torf. W kurniku powinna znajdować się grzęda. Pod ścianą ustawiamy skrzynie, kosze wiklinowe lub specjalnie zrobione budki, które będą służyły ptakom do składania jaj. Ustawiamy też karmidła w taki sposób, aby uniemożliwić kurom wchodzenie do nich i rozgrzebywanie paszy. Nie możemy też zapominać o poidłach oraz pojemniku z drobnymi kamykami, które ułatwią ptakom trawienie pokarmu.

Do kurnika bezpośrednio powinien przylegać wybieg, który grodzimy siatką do wysokości co najmniej 1,60 m. Ponieważ zielononóżki są ptakami płochliwymi, powinny znaleźć dodatkowe schronienie pod drzewem lub krzakiem i to nie tylko przed ewentualnym zagrożeniem, ale i przed palącym słońcem czy deszczem.

Co z żywieniem?

Kury zielononóżki karmimy mieszankami przeznaczonymi dla kur utrzymywanych ekstensywnie, a także paszami, które możemy przygotować sami np. ziarnem zbóż, ześrutowanym ziarnem kukurydzy, owsa, jęczmienia i pszenicy, warzywami (kapusta, sałata, buraki), chwastami (mniszek lekarski, komosa), młodymi zielonkami (trawa, kończyna, lucerna), gotowanymi ziemniakami i owocami (jabłka, gruszki) oraz resztkami kuchennymi. Zielononóżki mają świetnie rozwiniętą umiejętność poszukiwania pokarmu, chętnie samodzielnie go zdobywają.

Jak wiadomo po wojnie rasa ta straciła znaczenie na rzecz nowych, wydajniejszych. Jednak warto pozyskać zielononóżki do własnego gospodarstwa nie tylko ze względu na utrzymanie rodzimej rasy kur, ale także dlatego, że jest to rasa łatwa w hodowli. Ptaki charakteryzują się wytrzymałością na niskie temperatury oraz odpornością na choroby.

Zielononóżki są bardzo cenione, warto więc zająć się ich prywatną hodowlą ze względu na zdrowe i bardzo smaczne jaja oraz mięso. Zainteresowanie kurami jest coraz większe, więc być może w przyszłości zielononóżka stanie się naszym produktem eksportowym do krajów Unii Europejskiej.

Małgorzata Wyczółkowska

m.wyczolkowska@mazowszanie.eu 8-6-2015
Komunikat

Brak komentarzy dla tego wpisu

Fotogaleria

Strona używa cookie

Zamknij

Original text