Województwo mazowieckie

Zapomniane warzywa powracają jako cenne dla zdrowia rośliny
ikonka - drukuj drukuj
  • ikonka 1 czerwiec 2015-1 czerwiec 2016
ilustracja

Pasternak należy do rodziny selerowatych. W przeszłości był w Polsce bardzo popularną rośliną warzywną. Można powiedzieć, że królował na polskich stołach do XVIII wieku. Nie znano wówczas ani ziemniaków, ani marchwi, ani buraków. Zdetronizowała go królowa Bona, która wprowadziła do Polski włoszczyznę. Natomiast całkowicie wyparły go ziemniaki, których uprawa zdominowała cały kraj. Częścią jadalną pasternaku jest przypominający dużą pietruszkę korzeń o białym miąższu i szarej skórce o smaku aromatycznym, słodkawym, podobnym do marchwi. Pasternak ma bardzo dużą wartość odżywczą, trzykrotnie większą niż marchew. W miąższu korzenia znajduje się dużo białka, skrobi, pektyn, soli mineralnych zwłaszcza potasu oraz witamin z grupy B i C. Roślina ta już od starożytności była cenionym lekiem wszechstronnie działającym. Ma bowiem właściwości uspokajające, reguluje krążenie, pobudza trawienie i działa moczopędnie.

Pasternak ma duże zastosowanie w kuchni. Jako puree może być podawany zamiast ziemniaków do mięsa, zwłaszcza w niektórych dietach. Poza tym dodawany jest do różnych zup oraz jarzynowych sałatek.

Topinambur należy do rodziny astrowatych. Zwany jest cytrusem północy, ponieważ można dodawać go do herbaty. Zwany jest też słonecznikiem bulwiastym gdyż jego kwiaty przypominają słoneczniki. Jadalne są bulwy topinambura, które kształtem przypominają gruszki o białym, żółtym lub kremowym miąższu i różnego koloru skórce. Smak miąższu przypomina ziemniaka, jest lekko słodki i orzechowy. Zawiera on dużo składników odżywczych, znacznie więcej niż ziemniaki. Są to białka cukry, aminokwasy, składniki mineralne (potas, fosfor, cynk, żelazo), witaminy (z grupy B, C, E) i bardzo dużo krzemionki. Topinambur zalicza się do cennych roślin leczniczych. Jest niezbędny w terapii nowotworów oraz w cukrzycy typu II, ponieważ przyczynia się do normalizacji glikemii. Poza tym oczyszcza organizm z toksyn, obniża cholesterol, reguluje ciśnienie krwi, zapobiega zaparciom i infekcji dróg moczowych oraz spowalnia procesy starzenia się komórek.
Topinambur można smażyć, piec oraz jeść na surowo. Można z niego przyrządzać zupy puree, chipsy, frytki. Można go spożywać jako jarzynę oraz w surówkach i sałatkach.

Wężymord inaczej skorzonera zaliczany jest do rodziny astrowatych. W Polsce znany od XVII wieku. Nazwa jego pochodzi z czasów, gdy w medycynie ludowej stosowany był jako lek na jad żmij. Jadalny jest korzeń wężymordu, który charakteryzuje się białym, soczystym miąższem i ciemnobrunatną lub czarną skórką. W smaku przypomina szparagi. Jest bardzo sycący. Korzeń zawiera liczne mikro- i makroelementy (sód, potas, magnez, wapń, żelazo, fosfor, chlor), witaminy z grupy B oraz C i E, karoten i kwas nikotynowy. Ma właściwości lecznicze. Zwalcza kaszel, wzmacnia układ odpornościowy, lecz najbardziej polecany jest w chorobie cukrzycy. 
Wężymord w kuchni może być gotowany w śmietanie jako dodatek do potraw z mięs, ryb i jajek. Może być smażony i zapiekany w sosie beszamelowym lub podawany w postaci surówki.

Jarmuż to najstarsza odmiana kapusty warzywnej, znana od starożytności jako roślina jadalna i ozdobna. Należy do rodziny kapustowatych. Do końca średniowiecza należał do najpopularniejszych zielonych warzyw w całej Europie. Jadalne są jego liście tworzące rozetę. Liście mogą być długie klinowe lub owalne, kędzierzawe, pomarszczone lub strzępiaste o kolorach od jasnozielonego, zielonego, ciemnozielonego i fioletowego aż do fioletowozielonego. Jarmuż jest zwany królem zieleniny, ze względu na właściwości zdrowotne i lecznicze. Liście zawierają aminokwasy, witaminy z grupy B, A, E i PP, dużo wapnia, żelaza, magnezu i potasu oraz dużo chlorofilu i karotenoidów, dzięki którym jest silnym przeciwutleniaczem. Dzięki swoim właściwością leczniczym pomaga zwalczać bakterię Helicobacter pylorii powodującą wrzody żołądka, reguluje przemianę materii, stymuluje wytwarzanie czerwonych ciałek krwi, zapobiega chorobom serca, uszczelnia naczynia krwionośne, wzmacnia wątrobę, nerki oraz pomaga oczyścić organizm z toksyn.
Jarmuż najlepiej smakuje po przymrozkach, które powodują, że traci goryczkę. Można go zjadać na surowo, smażyć, gotować jak każdą kapustę oraz dodawać do zup i sosów oraz do koktajli.
 

AD

Aleksandra Dębska 14-6-2015
Komunikat

Brak komentarzy dla tego wpisu

Fotogaleria

Strona używa cookie

Zamknij

Original text