Województwo mazowieckie

Od mostu łyżwowego po most podwieszony
ikonka - drukuj drukuj
  • ikonka 1 styczeń 2015-31 styczeń 2020
ilustracja

Płock może poszczycić się dwoma mostami, które umożliwiają mieszkańcom przemieszczanie się między brzegami Wisły. Taka dogodna przeprawa jest jednak możliwa dopiero od kilku lat. 

Płock leży nad malowniczą Wisłą, na jej prawym i lewym brzegu. Niezbędne stało się więc wybudowanie mostu, ktory ułatwiałby mieszkańcom miasta przeprawę przez rzekę. Do XIX wieku przez wodę przedostawano się łodziami lub – w okresie zimowym – pieszo po lodzie.

Pierwszy most został wzniesiony w latach 1836–1838. Był to most pływający wykonany z drewna sosnowego, oparty na dużych łodziach, zwanych łyżwami, tzw. most łyżwowy. Zimą demontowano go i składowano w porcie na Radziwiu, gdzie przebywał do końca marca każdego roku. Kierownikiem prac podczas jego budowy był inżynier Jan Marek Lajourdie, Francuz, który zamieszkał na stałe na Radziwiu. Most  miał ponad 600 metrów długości i 5 metrów szerokości. Za jego użytkowanie były pobierane opłaty. O ustalonej porze dnia rozpinano go, aby przepuścić żeglugę rzeczną. Po 50 latach użytkowania został rozebrany, a następnie sprzedany.

Jego miejsce zajął  most pontonowy o szerokości 6 metrów, którego tafle umocowane na kotwicach wspierały się na pontonach wykonanych z blachy. Został spalony i zatopiony przez wojska rosyjskie podczas I wojny światowej.

W 1916 roku Niemcy wznieśli pierwszy most drewniany, nazywany później wojennym. Posiadał 15 drewnianych filarów obitych blachą. Uroczystego otwarcia przeprawy dokonał generał-gubernator warszawski, Hans Hartwig von Besler. Mieszkańcy Płocka na znak protestu przeciw okupantowi nie przybyli na uroczystość. Przez lata istnienia obiekt ten był wielokrotnie remontowany. Użytkowano go do 8 września 1939 roku, kiedy ustępujące wojsko polskie częściowo wysadziło ten obiekt. Niemcy całkowicie zburzyli go w 1945 roku.

W latach 1937–1939 wybudowano kolejną przeprawę. Tym razem drogowo-kolejową. Składała się ona z 7 przęseł. Prace były realizowane przez dwa przedsiębiorstwa – każde budowało przeprawę po innej stronie Wisły, aż spotkały się na środku rzeki. Most oddano do użytkowania 19 grudnia 1938 roku. Nazwano go Mostem Legionów Józefa Piłsudskiego. W trakcie działań wojennych został częściowo zniszczony na rozkaz gen. Władysława Andersa, tak aby opóźnić natarcie wrogich wojsk. Zrekonstruowano go 3 lata później, niestety niedługo po tym wydarzeniu uległ ponownemu zniszczeniu. Po odbudowaniu był wielokrotnie remontowany, a ruch na nim bardzo często wstrzymywany. Istnieje do dziś. Od 2008 roku ozdabia go kolorowa iluminacja.

Liczne trudności komunikacyjne pokazały, że jedna przeprawa przez rzekę jest w Płocku niewystarczająca. Inicjatorem budowy drugiego mostu był Społeczny Komitet Budowy Mostu „Ratunek dla Płocka”. Wywalczył on zgodę ówczesnych władz na realizację przedsięwzięcia. Budowa rozpoczęła się w lipcu 2002 roku. Most ma długość ponad 1700 metrów, a jego szerokość przekracza 27 metrów, co sprawia, że jest największym mostem podwieszanym w Polsce. Składa się z 5 przęseł. Część podwieszona ma 615 metrów długości. Most wisi na 28 stalowych linach przymocowanych do słupów znajdujących się w pasie środkowym. Został wyposażony w urządzenia elektroniczne, na przykład tablice świetlne oraz czujnik temperatury. Oddano go do użytkowania 13 października 2007 roku. Otrzymał miano Mostu Solidarności. I tak oto mieszkańcy Płocka nie muszą już stać w wielokilometrowych korkach.

Autor: Joanna Gruchała-Kominek

Anna Kapuścińska 31-1-2015
Komunikat

Brak komentarzy dla tego wpisu

Fotogaleria

Strona używa cookie

Zamknij

Original text