Województwo mazowieckie

Dla lasu pożytek, dla rolników utrapienie
ikonka - drukuj drukuj
  • ikonka 26-30 kwiecień 2015
ilustracja

Jelenie, łosie, dziki – dla lasu pożyteczne, dla rolników już niekoniecznie. Szkody, jakie wyrządzają w uprawach, są szczególnym utrapieniem, głównie dla uprawiających kukurydzę, ale nie tylko. Z roku, na rok ten problem wzrasta, a rolnicy coraz szerzej wyrażają z tego powodu swoje niezadowolenie.

   Na mazowieckich i nie tylko mazowieckich polach, znaczących szkód dokonują głównie trzy gatunki zwierząt łownych: dzik, jeleń europejski oraz łoś. Szkody powodowane przez dwa pierwsze gatunki, mogą być częściowo rekompensowane przez koła łowieckie. W przypadku ostatniego,  szkody rekompensowane są przez służby zajmujące się administrowaniem środowiska.

   Szkody wyrządzone przez zwierzęta mogą być bardzo dotkliwe. Zniszczeniu ulegają rośliny, lecz działalnie dzikich zwierząt prowadzi także do degradacji gleby. Rośliną najbardziej podatną na szkody łowieckie jest kukurydza. Jej uprawa odpowiada szczególnie dzikom, ze względu na smaczne i pożywne kolby, jak i wysokość plonu, która stanowi dla zwierząt schronienie. Ponadto uprawa jest atrakcyjna od momentu zasiewu roślin, aż po moment ich zbioru i później, dlatego rolnicy, którzy zasiali kukurydzę, najbardziej narażeni są na straty. Równie atrakcyjne dla zwierząt gatunki upraw to: burak cukrowy, rzepak, zboża, ziemniaki, użytki zielone i rośliny pastewne.

   W zakresie profilaktyki dotyczącej ochrony upraw przed szkodami łowieckimi istotne wydają się następujące, podstawowe zasady :

  • informowanie kół łowieckich o występowaniu upraw o podwyższonej atrakcyjności dla zwierzyny łownej (kukurydza w okresie siewu i dojrzewania kolb, buraki cukrowe w okresie siewu i dojrzewania, buraki cukrowe w okresie młodych kłębów, rzepak i oziminy w okresie wczesnowiosennym, ziemniaki w okresie dojrzewania bulw, dojrzałe zboża),
  • właściwa organizacja zasiewów, polegająca na unikaniu zasiewu upraw atrakcyjnych w miejscach gromadzenia zwierząt łownych (lasy, zagajniki, zbiorowiska roślinności dzikiej),
  • utrudnienie dostępu do upraw poprzez ich ogrodzenie,
  • lokalizację urządzeń łowieckich i innych, umożliwiających odstraszanie dokonującej szkód zwierzyny (ambon i zwyżek łowieckich, buczków, armatek hukowych),
  • organizacja punktów i pasów zaporowych dla zwierzyny, polegająca na wysypywaniu karmy w miejscach ich bytowania.

   Należy pamiętać, że eliminacja szkód łowieckich leży we wspólnym interesie właścicieli upraw, jak też dzierżawców obwodów łowieckich, którymi są koła łowieckie. Dlatego ścisła współpraca pozwoli na optymalizację efektu ochrony upraw, przy zapewnieniu warunków bytowania dla zwierzyny dzikiej i możliwości realizowania swoich zainteresowań przez myśliwych.

Małgorzata Wyczółkowska

m.wyczolkowska@mazowszanie.eu 14-3-2015
Komunikat

Brak komentarzy dla tego wpisu

Fotogaleria

Strona używa cookie

Zamknij

Original text