Województwo mazowieckie

Cudowny obraz Matki Boskiej Żuromińskiej
ikonka - drukuj drukuj
  • ikonka 26 maj-4 grudzień 2015
ilustracja

Do Żuromina rokrocznie 8 września ściągają rzesze pielgrzymów, prosząc podczas odpustu o wstawiennictwo Matkę Boską. Historia żuromińskiego sanktuarium oraz cudownego obrazu powinna zaciekawic nie tylko pielgrzymów.

Od początku XVII wieku Żuromin stawał się sanktuarium Maryjnym. Początki kultu przypadły na czasy Augusta II, gdy żołnierz polski w podzięce ofiarował mieszkańcowi Żuromina Blochowi, obraz Matki Boskiej. Obraz jest nieznanego autorstwa, pochodzi najprawdopodobniej z końca XVII w. W prawym górnym rogu obrazu znajduje się postać Maryi, która jedną ręką podtrzymuje zasłonę, drugą zaś wyciąga do św. Antoniego z Padwy. Tożsamość Świętego możemy stwierdzić na podstawie napisu przy jego stopach: "S. Antonius de Padua". Święty trzyma na swojej lewej ręce Dziecię Jezus, w prawej - gałązkę lilii. Obraz został przekazany w 1704 roku przez nieznanego żołnierza, uczestnika wojny północnej, mieszkającemu w Żurominie rolnikowi o nazwisku Bloch. W obawie przed profanacją ze strony Szwedów, Bloch schował obraz do skrzyni, jednak codziennie, sam lub z rodziną, modlił się przed wizerunkiem. Po pewnym czasie ze skrzyni zaczęła wydobywać się nadzwyczajna jasność. Rok 1706 to data przełomowa w historii kultu Matki Bożej Żuromińskiej. Jasność bijąca ze skrzyni spotęgowała się do tego stopnia, iż objęła cały dom Blocha. Rolnik opuścił swoje dotychczasowe mieszkanie, które odtąd stało się licznie nawiedzaną przez wiernych kaplicą. Za cudowne uznano wiele zdarzeń, ale dokumentacja zachowała się tylko w odniesieniu do 84.                                                                                                                                         Biskup płocki Ludwik Bartłomiej Załuski po zbadaniu sprawy stwierdził cudowność zjawisk i sam udał się do Żuromina, aby oddać Matce Bożej cześć. Od tego czasu Mazowszanie nieprzerwanie uznają obraz Matki Bożej Żuromińskiej za cudowny oraz licznie do niego pielgrzymują. W 1708 roku na zlecenie Biskupa płockiego przeniesiono obraz do specjalnie wybudowanej drewnianej kaplicy. Gromadzące się przed nim coraz liczniejsze rzesze wiernych skłoniły wkrótce władze kościelne oraz Michała Zdzisława Zamoyskiego i podczaszego płockiego Bogdana Mostowskiego do ufundowania drewnianego kościoła.

W 1712 roku na czas budowy kościoła z Żuromina wywieziono do pobliskiego Poniatowa dokumenty z opisem licznych cudów i księgi liturgiczne. Niestety, spłonęły one podczas pożaru plebanii w Poniatowie w 1752 roku. W 1714 roku wybudowano drewniany kościół oraz klasztor. Opiekę nad nim oraz obowiązek szerzenia kultu Matki Bożej powierzono jezuitom, którzy zostali sprowadzeni w 1718 roku z Pułtuska

Około 1760 roku  z pomocą Andrzeja Zamoyskiego jezuici rozpoczęli budowę murowanego kościoła. Przerwała ją kasata zakonu w 1773 roku, w 1778 roku sprowadzeni zostali z Łąk Bratiańskich koło Nowego Miasta Lubawskiego reformaci. Dokończyli oni w latach 1782 – 1784 budowę kościoła i  w dniu 2 lipca 1786 roku odbyła się uroczystość konsekracji świątyni i przeniesienie do niej cudownego obrazu. W 1794 roku w wielkim pożarze miasta spłonął drewniany klasztor i budynek szkoły elementarnej, założonej przez jezuitów. Murowany klasztor odbudowano w 1797 roku. Reformaci opiekowali się świątynią do kasaty zakonu, czyli do 1864 roku. Później opiekę duszpasterską sprawował wikariusz – rezydent z parafii Lubowidz. 

Zarówno jezuici, jak i w większym stopniu - reformaci, dbali o szkołę, która w 1810 roku otrzymała rangę podwydziałowej, a w latach 1824–1831 była wydziałową. W 1833 roku szkoła przeniesiona została do Mławy, co ujemnie zaważyło na możliwościach rozwojowych Żuromina i jego prestiżu.

Po upadku powstania styczniowego, władze rosyjskie stosowały różne represje, wśród nich było zniesienie m.in. konwentu reformatów. Jaśniejszymi chwilami na tle szarego życia były odpusty i jarmarki. Były one również niewątpliwie atrakcyjne dla mieszkańców pod względem ekonomicznym.

Również w innych, nieodległych od Żuromina miejscowościach  w różnym czasie rozwijał  kult Matki Boskiej i miejsca te są licznie odwiedzane przez pątników. Do takich miejsc należy Skępe (powiat sierpecki).

W 1908 roku w Żurominie biskup płocki Apolinary Wnukowski utworzył parafię. Patronem jej został Antoni Padewski. W 1969 roku kościół gruntownie odrestaurowano i ozdobiono polichromią. Spośród zabytków sztuki sakralnej w kościele żuromińskim na uwagę zasługują stacje drogi krzyżowej, feretrony z obrazami świętych z końca XVIII wieku, kropielnice barokowe z XVIII wieku oraz monstrancja i relikwiarz z XVIII wieku. Ściany świątyni zdobi polichromia wykonana w 1969 roku przez Edwardę Przeorską.

Po utworzeniu samodzielnego ośrodka duszpasterskiego trwający od półtora wieku kult Maryjny jeszcze się ożywił. 2 grudnia 1999 r. Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wydała dekret zezwalający na koronację obrazu Matki Bożej Żuromińskiej. 8 września 2000 r. odbyły się uroczystości koronacyjne. Przybyli członkowie episkopatu polski z prymasem Polski kardynałem Józefem Glempem na czele.

 

l.welenc@mazowszanie.eu 20-5-2015
Komunikat

Brak komentarzy dla tego wpisu

Fotogaleria

Strona używa cookie

Zamknij

Original text